Mostrando entradas con la etiqueta tarragona. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta tarragona. Mostrar todas las entradas

sábado, 27 de febrero de 2016

somos agarrados los catalanes?

supongo que esto va a personas, ni todos los catalanes son agarrados ni todos los agarrados son catalanes... eso o es que catalunya es la hostia de grande y no nos hemos dado cuenta. a saber!
y a qué viene esto?
mirad esta foto con (o sin, qué más da) atención y podéis deducir, no sé, que es un grupo de amigos o una familia (por las diferencias de edades) comiendo juntos en un restaurante, al fondo una pareja bailando, a su alrededor la familia cantando y jaleando. una estampa normal no? estarán celebrando algo.




retrocedamos hasta un par de minutos antes de esta foto. una de las comensales se levanta de la mesa, se pone el abrigo y anuncia que va a pagar la zona azul antes de que se le pase el tiempo. y de repente alguien dice: 'pero si en tarragona no se paga zona azul los sábados por la tarde...' se hace un momento de silencio ha pasado un ángel y alguien exclama: 'joder cómo mola tarragona!' y entonces un par de voces empiezan a gritar: 'tarragona! pam pam pam (ya sabéis cómo ese cántico en un campo de fútbol) tarragona!' acto seguido alguien empieza a tararear "l'amparito roca" la mayoría se une al cántico, algunos berrean, aplauden, revolotean las servilletas al aire, el camarero se va a la barra y pone la canción en el ordenador, la gente enloquece, golpean las mesas, una pareja se levanta y se pone a bailar el pasodoble, un hombre graba ese momento y llegados a ese punto saco el móvil y hago esta foto, una foto normal de un momento de exaltación total y absoluta. unos tres minutos después se termina la canción, la gente se calma y entonces me levanto y digo: 'y todo eso única y exclusivamente porque en tarragona no se paga la zona azul los sábados por la tarde!' oye, que si la gente se aburre es porque quiere, sino ved mi familia que monta un fiestón por una chorrada...
no me quiero ni imaginar qué podría llegar a pasar si nos toca el euromillón... yo creo que le pegamos fuego al restaurante o algo.
el caso es que realmente nadie está seguro de si se paga zona azul los sábados por la tarde en tarragona...
pero y lo bien que se lo han pasado?



lunes, 9 de diciembre de 2013

my first time ~ una novata al rec.




i és que realment aquesta és la meva primera vegada al rec, i joder, no hagués pogut estar millor!! per als que no ho sapigueu, el rec és el festival internacional de cinema de tarragona. i ja són tretze edicions! me n'he perdut dotze, imperdonable, ho sé! però sempre hi ha una primera vegada per a tot, diuen, i no és escaient que la meva primera vegada al rec, fos aquesta??
l'estiu passat love jordina va venir a tarragona i va aprofitar el viatje per rodar unes escenes a la ciutat i incloure-les a la seva pel·lícula, saving isis. quan es va obrir la convocatoria del festival d'aquest any, vam presentar la seva peli, doncs al cap i a la fi, podia entrar com a autors de tarragona. i bé, els molt pacients organitzadors del rec van decidir projectar-la.


~jil presentant saving isis amb xavi garcía puerto
director del festival rec~

amb més cara que esquena me les vaig ingeniar per aconseguir una acreditació com a assistent, representant, chica para todo, digueu-li com volgueu, de jil love.


~oh yeah!~

ha estat una experiencia totalment nova per a mi i molt gratificant. tant els organitzadors del rec com els mateixos directors i altres participants fan gala d'una proximitat fabulosa. vaig poder intercanviar algunes paraules amb liliana torres -premi de la crítica per family tour- mateo oleotto -premi del públic per zoran, il mio nipote scemo- o ben russell -director de a spell to ward off the darkness-.


~a la trobada de professionals, mateo oleotto, liliana torres i lois patiño, observats
per jesús monllaó, parlaven de la dificultat de fer arribar una pel·lícula al públic~


no vaig poder veure totes les pelis que hagués volgut i no per incompatibilitat d'horaris entre pelis, sino per incompatibilitat d'horaris entre les pelis i la meva vida. si tens temps i ganes de cinema pots veure quatre pelis del tirón en una sola tarda i per només vint euros tenies entrada a vuit pelis, està de puta mare!


~a la festa de la inauguració del festival, la millor nit de totes.~

l'any que ve repetiré sens dubte, tot i que no tindré una acreditació que em deixi entrar a totes les pelis i actes, compraré un dels fantàstics abonaments.
gràcies rec, ha estat un plaer enorme!!

lunes, 14 de mayo de 2012

se llama tarragona y es... chocolate!

vivimos un momento que de dulce -para la clase obrera o pringados, llamadnos como queráis- tiene poco, o muy poco. estamos envueltos en una espiral de destrucción "legal" a manos de nuestro querido gobiero, que viernes a viernes nos hunde a mazazos. pues va pin panda y os hablará de... chocolate. sí, porque como el panorama ya es amargo, pues no veo necesario amargarlo más. a parte de que ya hay mucha gente que habla de nuestra esperpéntica actualidad y lo hacen con más rigor y conocimiento de causa de lo que una servidora podría hacerlo.
así que, al lío!
cuando alguien se va de vacaciones sabe que debe traerme un imán para la nevera, aunque se vaya aquí al lado. ya aviso a l@s futur@s viajantes, en un par o tres de viajes más, no sólo tendréis que comprarme un imán, pronto necesitaré una nevera nueva. y más grande. en el caso de viajar al extranjero, debe traerme, también, una moneda -siempre y cuando la moneda de curso legal no sea el euro, obviamente.- el caso es que mi amiga pon estuvo en estocolmo a finales de abril y no solo me trajo ambas cosas, me trajo algo que definió tal que así: "es una chorradilla, pero seguro que te encanta". hay que decir que soy amante de las chorradillas, tampoco era muy difícil, pon de mi corazón, que me encantara ;) pero para nada podía imaginarme qué era aquella chorradilla, hasta que la depositó en mis manos:


~fantástico a la par que rarísimo recuerdo de suecia~


por el amor del panda! una chocolatina llamada tarragona!!! me quedé estupefacta, boquiabierta, sosteniendo aquella chocolatina en mi manos, como si acabaran de depositar un lingote de oro o una cría de panda. y esto? preguntó pin, ni idea, contestó pon. genial, ahora me tocaba investigar!
vale, tampoco era una ardua tarea, únicamente preguntarle a san google y eso hice. entre los primeros resultados ninguno que me dijera en un idioma comprensible para mi, nada sobre aquello, no miré la segunda página de resultados, soy muy perra yo! así que me fui a la web de cloetta donde me contaban en sueco un poco de la historia de aquél chocolate, el traductor de google -con sus traducciones muy, muy libres- y yo, hicimos el resto. os traduzco a español lo que el traductor me "tradujo" a mi:


~publicidad super mega vintage~


tarragona es una de las más antiguas marcas de cloetta, regresó en 1928 -regresó? a dónde y cuando se había ido?- y es uno de los productos más queridos.
con los años se han fabricado varios sabores, con nueces, almendras y maní, y todos ellos en tabletas de distinto tamaño, de 55 y 180 gramos.


~para gustos, lo sabores~


dicho esto, y sin explicar porque hay un chocolate que se llama así, hacen una brevísima descripción de tarragona, la ciudad. que pertenece a catalunya, que está situada en la costa dorada, que vivimos rodeados de avellanos y de monumentos declarados patrimonio de la humanidad por la unesco. y con esto y un bizcocho...
os diría que tan fantástico sabor tiene, pero como bien adivinó pon por mi cara y porque me conoce que te cagas, preguntó, aun sabiendo la respuesta: "no te la vas a comer, verdad?"
pues no.